Το δύσβατο της περιοχής σε συνδυασμό με τα πολλά ποτάμια και ρέματα, ειδικά κατά τους χειμερινούς μήνες, επέβαλαν την κατασκευή γεφυριών. Η χρυσή εποχή του Ζαγορίου επέτρεψε σε πλούσιες οικογένειες να χρηματοδοτήσουν ακριβά και μερικές φορές ανεπιτυχή εγχειρήματα σύνδεσης των χωριών. Σήμερα, περί τα 60 γεφύρια σώζονται σε πάρα πολύ κατάσταση ενώ υπάρχουν μαρτυρίες για άλλα εκατό που έχουν καταστραφεί.

Τα γεφύρια ήταν από τις κατασκευές που απαιτούσαν μεγάλη δεξιοτεχνία και το χτίσιμό τους αναλάμβαναν εξειδικευμένα συνεργεία μαστόρων, ως επί το πλείστον, από τα χωριά της Κόνιτσας και του Βοΐου. Οι μαστόροι αυτοί ονομαζόταν Κιοπρουλήδες από την τουρκική λέξη κιοπριού που σημαίνει γεφύρι.

Τα φυσικά χαρακτηριστικά της θέσης που επέλεγε ο πρωτομάστορας ήταν καθοριστικά για το χτίσιμο του γεφυριού. Προτιμούνται σημεία όπου οι δύο όχθες ήταν κοντά η μια στην άλλη και η τοποθεσία βραχώδης. Το χτίσιμο άρχιζε ταυτόχρονα και από τις δυο μεριές με τη βοήθεια ξύλινων σκαλωσιών. Όταν έφταναν στη μέση τοποθετούσαν την πέτρα «κλειδί» και το γεφύρι στερεωνόταν.